Að eiga erindi

Nú langar mig að eiga við ykkur erindi.

Ég tel mig sannan landsbyggðarmann, og þar af leiðandi vil ég veg þeirra sem ekki hafa kosið sér að búa hér á suðvesturhorninu sem mestan. Ég vil t.d. hafa flugvöllinn í vatnsmýrinni, þó ekki væri nema til þess að flýta fyrir flutningi sjúkra á landspítalann. Það eitt þykja mér næg rök. En einnig er megnið af stofnunum ríkissins og annarri stjórnsýslu staðsett í nágrenni núverandi vallar. Ég tel hins vegar að sundabraut sé meira aðkallandi en héðinsfjarðargöng. Göng sem þjóna góðu fólki, en bara fáu og eru þar að auki boruð í ranga átt ef einhver spyr mig álits.

En ég ætlaði nú ekki bara að tala um þetta. Heldur langaði mig að reyna að bera saman muninn á því að búa út á landi eða hér. Ég held nefnilega að helsti munurinn sé sá og jafnvel sá sem veldur Reykjavíkurfordómum, hjá sumum af mínum vinum, að þegar við sem hér búum bregðum undir okkur betri fætinum og förum út á land þá er það gjarnan til þess að fara í frí eða stunda einhver áhugamál, skíði eða veiðar eins og í mínu tilfelli. Oft gefst þá tími til að gera þessa hluti með vinum eða hitta þá á tímanum. Þó sannarlega heppnist það ekki alltaf að hitta alla.

Ef að maður aftur býr út á landi og kemur til Reykjavíkur þá er það gjarnan gert með því að koma á föstudagskvöldi akandi eftir vinnu eða jafnvel á föstudagsmorgni. Því föstudaginn á að nota til að útrétta. Svo sprengja menn um eins og brálæðingar einmitt á þeim degi sem umferð er hvað þyngst. Hér búa margir. Rata jafnvel illa og þekkja ekki stystu leiðir. IKEA alveg stöppuð og engin bílastæði við kringluna. Laugardagurinn fer að lunganum til í það að klára smáralindina og kíkja í bílaumboð eða eitthvað þvíumlíkt. Héðan úr borg óttans fara menn svo þreyttir og stressaðir heim, skiljandi ekkert í því hvernig hér sé hægt að búa.

Þessu vil ég snúa við. Af hverju kemur fólk svona sjaldan utan af landi hingað í þeim einum tilgangi að lyfta sér upp. Það má fara í keilu, leikhús, fara á tónleika, út að borða eða bara eitthvað í þeim dúr. Hanga jafnvel bara. Landin flykkist í slíkar ferðir til Kuben og London í það minnsta, hefur þetta einhverntíman verið reynt hér? Er ég að vaða reykinn eða er ekki eitthvert sannleikskorn í þessu??

Hér hjá okkur í Hamrahlíðinni er auka-herbergi og gestir ávallt velkomnir. :)

ps. það skal ítrekað að mér finnst sjálfum alltaf best í sveitinni.