Miðvikudagur 11. febrúar 2009 / 00:38 / Smásögur
Ég veit ekki hversu margir vita það, en ég er einn af þessum skúffuskáldum sem leynast víða. Samdi þessa smásögu í hitteðfyrra og ætla að henda henni hingað inn mér og öðrum til gamans. Endilega kommentið ef þið hafið eitthvað fallegt að segja, jú og uppbyggjandi gagnrýni er líka vel þegin! :)
Hún horfir út um gluggann. Úti fyrir geysar stormur sem slær trjánum til og þeytir sjónum upp á bakkana. Þetta er sá þriðji sem gengur yfir landið á stuttum tíma. Hún hlustar á Rás 1. Dánarfregnir. Heyrir þar að gömul vinkona sé látin. Einu samskipti þeirra á milli í gegnum tíðina voru jólakortin. Henni þótti samt alltaf jafn vænt um að fá kort frá henni, þó að hún vildi stundum óska þess að þær væru aftur orðnar ungar og hressar. Saman að gera ýmiskonar prakkarastrik. Það er nú liðin tíð.
-
Signi fiskurinn sýður í pottinum og hún vonar að maðurinn fari nú að skila sér heim. Innan úr herbergi heyrir hún þungarokk tónlist. Hún getur ekki annað en brosað út í annað þegar hún hugsar til þess hversu margar tónlistarstefnur hafa fengið að hljóma frá þessu herbergi. Blessuð börnin. Vonandi hugsa þau fallega til hennar. Mörg þeirra senda þeim enþá pakka á jólunum, enn önnur kíkja reglulega í heimsókn. Sum hefur hún þurft að fylgja í gröfina. Það er alltaf erfitt að horfa á eftir unglingunum hverfa út í hinn stóra heim sem hefur leikið þau grátt nú þegar. Hún veit samt að þau hjónin hafa gert góða hluti í gegnum tíðina, takandi til sín hina og þessa krakka sem hafa brotið allar brýr að baki sér. Kennt þeim að elda sér mat, þrífa fötin sín, þrífa sjálf sig, bera virðingu fyrir sér og umhverfinu og síðast en ekki síst reynt að kenna þeim að elska náungann.
-
Hún hafði aldrei viljað ná langt í lífinu. Ekki í þeirri merkingu sem aðrir lögðu í þessi orð. Að ná langt. Öðlast frama. Kannski var hún barnaleg að fara út í þennan bissness. Kannski hefði hún frekar átt að taka viðskiptafræðina, stjórnmálafræðina, bókmenntafræðina eða lögfræðina. Kannski hefði hún átt að flytja til útlanda og reyna að “meika það”. Kannski. Að ala upp þrjú heilbrigð börn. Að eiga mann sem hún elskaði og elskaði hana til baka, aðstoða tugi barna, ef ekki hundruði við að fóta sig í lífinu eftir að hafa tekið alltof mörg og alltof stór hliðarskref. Baka kleinur og lagtertur fyrir barnabörnin og kjafta við kerlingarnar í hverfinu þess á milli. Fyrir henni var það að ná langt. Öðlast frama. Kannski höfðu þau ekki alltaf haft mikla peninga milli handanna, en þau höfðu nú alltaf gert það sem þeim langaði til og létu það ekkert aftra sér í því að njóta lífsins.
-
Hún stendur upp, gengur hægum skrefum að eldavélinni. Stingur í kartöflurnar. Tilbúnar. Tekur signafiskinn uppúr pottinum, græjar kartöflurnar, rófurnar og smjörið. Í því er útidyrahurðinni skellt aftur. Hún hefur nú aldrei sagt honum það, en hún fær ennþá sting í hjartað þegar hún kveður hann á morgnanna, og andar alltaf léttar þegar hann kemur heim á daginn. Sjórinn hefur tekið þá of marga og hún vill ekki horfa á eftir honum í vota gröfina.
Hún kallar á strákinn í mat. Hlær þegar hann opnar hurðina, finnur lyktina og grettir sig. Hann er ekki sá fyrsti sem bölvar signafiskinum í byrjun. Þau læra nú flest að borða almennilegan heimilismat, svona á endanum.
-
Þau setjast niður, þrjú saman við borðið. Ræða um daginn og veginn, hlusta á útvarpið og njóta þess að vera saman. Hún lítur yfir borðið, beint í augun á manni sínum. Hann horfir til baka og brosir.
Hún hefur náð lengra en margir aðrir.
Þessi færsla er skráð í flokknum
/ Álit
sandra:
mér finnst að þú ættir að gefa út smásögurnar þínar, sérstaklega ef þær eru allar svona góðar ;)
17.02.09 13:56
nokkuð gott hjá þér systir kær:) ég er sammála söndru, þú ættir að safna þessu saman og gefa út;)
25.02.09 12:15