Sunnudagur 09. mars 2008 / 15:49 / Life is like a box of chocolate...
... you never know which bite your going to get!
----
Viðurkenni fúslega að ég hef undanfarið opnað blogg-forritið á netinu nokkrum sinnum, og lokað því jafn harðan aftur.Almennt blogg-andleysi í gangi. Ég er líka búin að hafa nóg að gera. Fór austur 28.feb og suður aftur 3.mars og greip Inga g strákana hans með. Keyrðum frá Djúpavogi og það tók slétta 8 klst með viðeigandi "ég þarf að pissa"-stoppum. Svo var það bara skólinn og móðurhlutverkið í vikunni. Farið í Húsdýragarðinn, í sund og niður á tjörn að gefa "endunum" brauð. Rosa stuð og skemmtileg heit. Vegna þessa er ég búin að vanrækja alla mína vini og Jói greyið búinn að léttast um nokkur kíló, enda enginn að elda ofaní greyið. (Held hann hafi nú samt bara haft gott af því - segi svona hehe)
-----
Fór með Frostaskjóli (félagsmiðstöðin þar sem ég var í verknámi) á Samfés-ball og söngkeppni um helgina. 5000 unglingar samankomnir í Laugardalshöllinni. Getið rétt ímyndað ykkur hvað ég var þreytt þegar ég kom heim á rúmlega miðnætti á föstudagskvöldið. Leið eins og allir þessir 5000 unglingar hefðu traðkað á mér, flestir á alltof háum pinnahælum. Karen frænka ásamt Sunnu og Hörpu sungu "O happy day" og stóðu sig gríðarlega vel! Myndirnar eru því miður á austurleið í myndavélinni hans Inga, en ég græja þær við fyrsta tækifæri.
---
Núna sit ég heima í Mávahlíðinni, að borða harðfisk frá Darra (namminamm) og ætti að vera að læra undir lokapróf í Þroska barna og unglinga sem verður á miðvikudaginn. Æji ég er svo slök fyrir þetta próf að ég er farin að hafa áhyggjur af sjálfri mér! Þetta er agalegt. Birkir ætlar að koma eftir smá stund og veita mér andlegan lærdóms-innblástur og svo verður bara lesið fram á kvöld!
---
Ég var svo sorgmædd þegar ég þurfti að kveðja Inga og strákana í morgun að ég brunaði nánast beint uppí Smáralind undir því yfirskyni að þurfa að kaupa mér hleðslutæki fyrir símann (þar sem hitt er örugglega enþá í sambandi í stofunni hjá G.Veigu og Gumma! Mátt endilega senda mér það væan mín!) en í raun og veru kallaði peysa í Vera Moda svo gríðarlega sterkt á mig, að ég leyfði mér, í sorginni auðvitað, að splæsa á sjálfa mig einni peysu. Núna líður mér líka miklu betur :)
Þessi færsla er skráð í flokknum Lífið. Þar eru 170 færslur.