Fimmtudagur 07. júní 2007 / 14:03 / Amma Hulda
Ég var nýkomin útí Grímsey þegar ég fékk símtal frá mömmu. Mamma spurði mig hvar ég væri, með hverjum og hvort ég væri að gera eitthvað sérstakt. Það lofar aldrei góðu. Síðan sagði hún mér að Amma Hulda hefði ákveðið að kveðja loksins lífið hérna á jörðu niðri og hefja eilíft líf uppi á himnum hjá afa og Guði.
Ég gleymi seint einu af síðustu skiptinum sem ég heimsótti ömmu. Þá var hún komin á Dalbæ eftir sjúkrahúsdvölina og var frekar lúin enda orðin 93 ára. Það var svo erfitt að kveðja hana, vitandi það að hugsanlega hitti maður hana ekki aftur. Ég sat við hliðiná henni lengi með tárin í augunum. Sagði henni frá öllu sem gengið hefur á hjá mér undanfarið og var með tárin í augunum. Þú hélst í hendina mína, brostir til mín og virtist skilja meira en manni grunar.
Það voru algjör forrréttindi að alast upp með Ömmu nánast í næsta húsi. Maður eyddi ótrúlega miklum tíma þar og var alltaf að kíkja í heimsókn til hennar. Fyrst til að fá knús, kleinur og pönnukökur, og svo eftir því sem maður eltist þá til að segja þér fréttir af manni (og slúðra kannski pínu í leiðinni) og bara spjalla um daginn og veginn. Ef maður var einn heima þá gat maður alltaf treyst á það að hjá ömmu hefði maður félagsskap.
Mér þykir ótrúlega vænt um vísurnar sem hún kenndi mér og þær ætla ég að kenna mínum börnum þegar þar að kemur. Algjörar perlur.
Núna líður ömmu samt sem áður vel, og maður getur ekki annað en glaðst í hjarta sínu yfir því að núna sé hún loksins búin að fá hvíldina sem hún hefur þráð svo lengi.
Bless amma mín
Þessi færsla er skráð í flokknum Lífið. Þar eru 174 færslur.
/ Álit
koss á þig sæta mín...það er alltaf erfitt að missa einhvern sem manni þykir svo vænt um:)
07.06.07 23:22
Hófý:
Samhryggist þér elskan mín, það er alltaf leiðinlegt að þurfa að kveðja einhvern sem er svona nákomin manni
09.06.07 15:58