Ísland eftir #RSA, dagur tvö
Í gær fannst mér glitta í Nýja-Ísland þegar ég hlustaði á Rannsóknarnefndina segja frá helstu niðurstöðum skýrslunnar. Það var þá þarna einhversstaðar í þokunni. Ég fékk oft og tíðum kökk í hálsinn því þarna fannst mér ég heyra sannleik í fyrsta skipti frá opinberum aðilum, þann sama og ég hef heyrt óma í eitt og hálft ár í fréttum, á bloggi, í greinaskrifum, í umfjöllunum í sjónvarpi og blöðum. Þetta var í sjálfu sér ekkert nýtt en hvað skýrslan var tæpitungulaus kom mér á óvart því maður er svo vanur því að heyra moðsteiktar yfirlýsingar pólitíkusa sem eru á allt annarri slóð heldur en fólkið í landinu.
Skýrslan er áfellisdómur yfir öllu bankakerfinu, viðskiptalífinu og stjórnsýslunni. Bankarnir báru skyldur til sinna hluthafa og viðskiptavina og stjórnsýslan bar skyldur til almennings alls. Bæði reyndust siðlaus og blinduð af græðgi í peninga eða völd, þjóðníðingar. Algjörlega slétt sama um allt nema sitt eigið rassgat. Mikið djöfull verður maður reiður að sjá að þjóðin, sem manni þykir þó alveg óskaplega vænt um, hefur verið rænd aleigunni og ærunni. Hugsið ykkur!
Það að þessar upplýsingar hafi verið teknar saman á svona faglegan hátt og opinberlega hlýtur að þýða að við fáum sanngjörn málalok, en ferðin er bara rétt að byrja.
Getið þið ímyndað ykkur hversu mikill niðurskurður er framundan á næstu árum? Ég hugsa oft til þess fyrir hönd drengjanna minna, hvernig ætli skólarnir komi undan þessu?
Getið þið ímyndað ykkur hvað gerist á næstu árum ef Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn fær að skuldsetja okkur eins mikið og hann vill? Þessi sjóður er hluti af World Bank sem er einkastofnun í Bandaríkjunum í eigu auðmannaklíku og við eigum ekkert með að hleypa þeirri klíku inn í landið. Þetta er ekki Rauði Krossinn. Það er algjörlega þekkt að þeir munu taka auðlindirnar upp í skuldir en láta okkur fyrst skera allt niður við nögl. Dæmin eru til í heiminum, Filipseyjar t.d.
Þetta vissi Davíð Oddsson og það að hann varaði Árna M við því er eitt af því fáa sem ég kann að meta við manninn.
Þau orð Geirs Haarde óma stundum í höfðinu á mér þegar hann svaraði spurningu fréttamanns um það hvort Ísland væri komið í þrot, en svarið var: "Nei, alls ekki, við eigum fullt af auðlindum hérna".
Það var og.
Hvað er Ísland án fiskimiða, án hitaveitu eða kalda vatnsins? Hvað er Ísland ef aðgöngumiðinn að Gullfossi nemur tugum þúsunda? Eða ef Gullfoss er bara lítil spræna?
En hvað er þá hægt að gera, ef helmingurinn af liðinu á Alþingi er handónýtur ?
Eina svarið er stjórnlagaþing þar sem samin yrði ný stjórnarskrá, breytt stjórnskipulag og nýtt kerfi, kjósa neyðarþing með persónukosningu þvert á flokka og banna stjórnmálaflokka í 3-4 ár hið minnsta.
Í mér býr sú von að það séu til skynsamir og góðir Íslendingar og að þeir sæki einmitt ekki í hefðbundnu stjórnmálaflokkana.
Annars finnst mér ótrúlegt hvað fólk sýnir samt stillingu. Það eru allir að tala um þetta, það eru allir að fylgjast með og bíða eftir ákvörðunum. Ef þetta fer ekki í réttan farveg, þá mun sjóða uppúr. Þá veit ég ekki hvað gerist.
2