Almennur borgari gerir grein fyrir atkvæði sínu
Það er búið að vera svolítið erfitt að vera Íslendingur síðustu vikur. Á margan hátt hefur maður glaðst yfir því að fá að kjósa í þessum blessuðu Icesave kosningum og fá einhverja möguleika á að grípa til varna eftir þetta hrun. Á hinn bóginn er maður hryggur yfir því að kosningarnar snúast að forminu til ekki um það hvort reikningurinn á að koma til okkar. Hins vegar snúast þær um það að mörgu leyti í hjarta og hugum fólks, þrátt fyrir að við viljum auðvitað að fólkið sem átti féð inni á reikningunum fái peningana sína til baka. Hins vegar er ég sannfærð um að ábyrgðin liggi annarsstaðar, bæði siðferðilega og lagalega (þrátt fyrir að innistæður innan landamæra Íslands hafi verið tryggðar að fullu).
Í þessum kosningum sagði ég feitt Nei, eins og þorri annarra kjósenda. Auðvitað var annað ekki hægt þar sem ég er í grundvallaratriðum á móti samningunum og menn segja betri samning bíða handan við hornið, sem hefði auðvitað ekki gerst ef málinu hefði ekki verið skotið til þjóðarinnar með þessum hætti.
Auðvitað á þetta sorglega mál að vera í höndum skilanefndar bankans en ekki ríkisvaldsins. Bretar og Hollendingar eiga að fá eignir bankans, hvers virði þeir geta sjálfir séð um að hámarka, og láta þar við sitja. Fróðir menn fullyrða núna 90% heimtur. Ábyrgðin og óvissan á ekki að sitja á herðum okkar eða framtíðarkynslóða.
Flokkað sem samfélag. Þar eru 71 færslur.
