áríðandi skilaboð
Ég er búin að vera gríðarlega pirruð í dag og mér finnst agalegt að vera pirruð á einhverju sem ég hef ekki stjórn á sjálf. Maður kemst nánast í andnauð yfir svoleiðis pirringi.
Pirringurinn er ekki bara út af þessu fjalli sem okkur Íslendingum mun reynast ógerlegt að klífa, heldur út af moðhausunum sem rífast út af tittlingaskít, bara til að koma smá höggi á "andstæðinga sína" í öðrum flokkum.
Skilaboð til ykkar, fávitar:
Mér er svo algjörlega DURRUUUULLLUSAMA í hvaða helvítis flokki þið eruð kæru þingmenn, hundskist til að taka höndum saman, leggjast saman á árarnar, allir sem einn, og fokkings RÓA fyrir framtíð þessarar þjóðar!
There. I said it.
Nú get ég farið að vinna aftur.
2icesave brjálæðið
Ég er brjáluð!
Ég á tvo unga drengi sem ég hamast við að ala rétt og fallega upp. Ég er Íslendingur í húð og hár og veit hvað fólk hefur þurft að genga í gegnum á Íslandi síðustu aldir. Amma mín sagði mér oft sögur af því m.a. þegar hún vaknaði í rúminu sínu með hárið frosið við vegginn í moldarkofanum, hvað myrkrið var stundum óbærilegt. Íslensk alþýða hefur drýgt hetjudáðir í gengum aldirnar og maður getur nánast sturlast yfir því hvað síðustu tvær, þrjár kynslóðir hafa rústað því sem þær hafa fengið í hendurnar.
Þetta er hin versta martröð.
Að setja ríkisábyrgð á Icesave innistæðurnar, þegar óvissan er ALGJÖR, er algjört brjálæði, föðurlandssvik, landráð - það er varla nógu sterkt orð.
Við erum að díla við þjóðir sem hafa reynslu í gegnum margar kynslóðir af því að kúga smáþjóðir, kreista allt sem þeir mögulega geta úr sínum nýlendum fyrir fólkið í sínu landi.
Auðvitað finn ég samt sem áður til með þeim einstaklingum sem áttu þessar innistæður, þetta var í mörgum tilvikum sparifé og það fólk var gabbað alveg jafn mikið og við hin.
En það sem er mikilvægast er að þetta var EINKAFYRIRTÆKI og samkvæmt íslenskum lögum er tryggingasjóður innistæðna EKKI MEÐ RÍKISÁBYRGÐ.
Ábyrgðin á fyrst og fremst að falla á eigendur bankans.
Frekar væri ég til í að ganga í gegnum nokkur ár með börnunum mínum í stífum gjaldeyrishöftum þar sem eingöngu lyf, olía og einstaka matvörur eru fluttar inn, fá mér kú og hænur og harka þetta af, heldur en að þurfa að borga af þessu í viðbót við allt annað. Þetta er ógjörningur!
Ég er með svo mikinn stein í maganum yfir gunguskap íslenskra ráðamanna, brjálæði fjárglæframanna og andvaraleysi fjölmiðlamanna að ég veit ekki hvað ég á til bragðs að taka.
En það minnsta sem ég get gert er að senda bréf. Til allra þingmanna. Ég fékk forskriftina senda í pósti og hvet þig til að lesa það, kópera, skrifa nafn þitt undir og senda á netfangalistann. Fyrirsögnina geturðu valið sjálf/ur.
"raðfrumkvöðull"
Ég lærði nýyrði í dag, reyndar tvö.. annars vegar "aðgerðarleysiskostnaður" og hins vegar þetta stórskemmtilega orð "raðfrumkvöðull" sem var smíðað hjá Vísi undir kvöldið. Já, það vantar ekki hugmyndaauðgina á þessum síðustu :)
Hvað hefur gerst síðan ég bloggaði síðast ?
Fyrir utan síðustu færslu þá bloggaði ég síðast í mars. Það eru að verða 3 mánuðir síðan. Ársfjórðungur. Þriðjungur úr ævi yngri sonar míns. Já, hugsið ykkur, síðast þegar þið heyrðuð frá mér var hann liggjandi ósjálfbjarga hvítvoðungur. Brjóstmylkingur. Núna hefur hann útsýni yfir heiminn og hámar í sig lifrarpylsu, sætar kartöflur og mangó; ávexti sem þekktust ekki á norðurhveli jarðar fyrir nokkrum árum. Svona er hann fordekraður.
Síðan síðast hef ég stofnað mitt eigið firma, ráðið bókara og fengið nokkur verkefni til að dunda við og sent minn skerf í ríkissjóð. Þá botnlausu hýt. Ef þetta væri í fyrra væri ég sennilega búin að bóka viðskiptavildina og taka út fyrirframgreiddan arð, en nú er öldin önnur. Nú er mottóið að búa til verðmæti og skapa störf, fá góðar hugmyndir og útfæra þær, hugsa jákvætt, halda höfðinu hátt og brosa breitt. En helst af öllu hala inn erlendan gjaldeyri.
En í rauninni er þetta bara stök snilld; með stórt skrifborð, makkann, stóra bókahillu, barnið úti í vagni beint fyrir neðan gluggann og barnapíuna í gangi sem vaktar hverja stunu. Og ég sit við lítinn glugga og horfi beint upp í Hlíðarfjall og inn Glerárdalinn.
Svolítið eins og Carrie í SATS, nema að hún horfði út á götu á Manhattan, en annars alveg eins.
Það sem ég hef verið að baksa við eru merkingar á nokkrar plastumbúðir, bæklingur og merki ásamt nokkrum vefsíðum. Um daginn skráði ég líka daia.is og þegar mér gefst tími til verður því snúið yfir á okkar ástsæla tungumál.
Það er því nóg að gera hérna á efri hæðinni, alveg þangað til litli labbakútur fer að naga loftnetið á barnapíutækinu og iCal segir mér að nú sé tími til að hossast á fætur og hreyfa lappirnar í átt að leikskólanum.
En svo er það líka málið að góðu hugmyndirnar og framkvæmdagleðin vilja oftast komast í gang á kvöldin, helst eftir klukkan tíu.
Að ranka við sér?
Já það er rétt, hér hefur verið hljótt. Ég er búin að vera í smá sjálfsskipaðri pásu. Stundum þarf maður aðeins að hvíla sig á þessum vettvangi, eða amk eyða meiri tíma á öðrum sviðum.
Eftir að ég kláraði fæðingarorlofið er ég komin á fullt skrið í bissnessinn, verkefnin koma alveg ótrúlega sjálfkrafa. Það er líka góð tilfinning að vera með bókara sem sér um allt bókhaldsumstangið, besta fjárfesting í geðheilsu sem hægt er að finna. Undanfarnar vikur hef ég verið að gera merki, bækling, nokkrar umbúðir og miða, auglýsingar og vefsíður. Og skipt á bleium.
Og ég er með eitt skemmtilegt prívat project í gangi líka, sem ég hefði viljað eyða aðeins meiri tíma í, hugsanlega þegar þessi verkefnatörn er búin. Það verkefni sameinar svolítið nokkur áhugasvið ; vefumsjón, brönd (as in 'brand' eða vörumerki), innlenda framleiðslu og samfélagsuppbyggingu, hugmyndaauðgi og frumkvöðlakraft.
Ég þarf að vanda mig aðeins betur við þetta og segi ykkur svo frá.
Svo þarf ég að ákveða hvað ég á að gera við þennan vettvang. Annaðhvort kjafta meira eða breyta þessu eitthvað.
