Pælingar of seint um kvöld
Síðustu dagar hafa verið góðir, svona þegar við erum stigin upp úr vorpestunum. Yndislegt veður hérna á Akureyri í dag svo við hoppuðum upp í strætó með vagninn og fórum niður í bæ. Ég reyndar tek ekki oft strætó sem er synd því það er jú frítt í vagninn, samt losnar maður ekki við þessa tilfinningu um hvort maður eigi kort eða klink, þegar maður er að leggja af stað.
Mestum tíma eyddum við svo við að fletta bókum í Eymundsson og skoða útsölurestar í Habitat/Stubbasmiðjunni. Ég keypti nokkrar afmælisgjafir og svo bók handa sjálfri mér. Það verður sennilega líflegra í göngugötunni í sumar, þegar allt verður sneysafullt af túristum að versla póstkort og ullarvettlinga. Vonandi bara að það verði einhverjar verslanir eftir, það er undarleg tilfinningin sem maður finnur úti á götu, undirtónninn sem útsöluskiltin gefa er æpandi. Hins vegar finn ég líka einhverja orku, einhvern kraft, sem segir að við látum ekki buga okkur. Ég held að fólk trúi á einhverja hringrás, það sem fer upp kemur niður og fer svo að öllum líkindum upp aftur. Ísland er best, í kreppu. Hvergi í heiminum eiga einstaklingar jafn mikinn möguleika á að gera það sem þá langar til að gera. Ég las pistil eftir Sigmund Erni, sem er jú á atkvæðaveiðum þessa dagana, þar sem hann stoppaði við á Ströndinni. Hann er líka kominn heim.
En veðrið var gott í labbitúrnum í dag og viðmót allra mjög ljúft. Sá yngsti svaf vært í vagninum og sá eldri fékk stundum far á barnavagnapallinum. Það eru svona dagar sem maður nýtur þess í botn að vera komin heim. Heima er best, þrátt fyrir allt, hvergi annarsstaðar myndi ég vilja vera.
Flokkað sem lífið sjálft. Þar eru 263 færslur.
/ Álit
Gunna:
Jeminn ég fylltist söknuði og táraðist við lesninguna um ströndina hjá honum Sigmari.
