grænir fingur
Það er gaman að segja frá því að eftir færsluna um jarðaberjasjálfsupptökugarðinn þá gripu bændurnir í húsdýragarðinum í Hléskógum hugmyndina um sjálfsupptöku- kartöflugarðinn á lofti og ætla að setja niður kartöflur. Þannig geta foreldrar, ömmur og afar tekið upp í haust, svona á meðan börnin sprikla um í sveitinni á meðal húsdýranna.
Það var líka gaman að það skyldi vera svona mikil ásókn í matjurtagarðana hjá Akureyrarbæ. Ég ætla að setja niður hjá ma+pa á nesinu, var að spá jafnvel að setja niður sætar kartöflur líka :)
Ég er búin að sá basiliku (og nóg af henni, gott að nota í pestó), myntu og kóriander. Mér skilst að það sé svolítið erfitt að rækta kóriander en ég nota það svo oft að mér fannst þess virði að prófa það. Eins ætla ég að gera tilraun með að gera avocado tré, en það er víst frekar ólíklegt að svona tré beri ávöxt. Það þarf víst fleira til.
Ég er alveg komin inn á þessa línu með að við þurfum að rækta eins mikið sjálf og við getum. Fyrir einu og hálfu ári síðan horfðum við á heimildarmyndina "End of Suburbia" sem fjallar um áhrif aukinnar eftirspurnar og minnkandi framboðs á eldsneyti og kolefnisorkugjöfum á daglega lífið í úthverfinu. Þó það sé lógískt að rækta á þeim stað þar sem skilyrðin og þekkingin eru best, þá gengur það ekki mjög lengi að flytja allar vörur fram og til baka heimshorna á milli. Svarið sem kemur fram í myndinni er að gera eins mikið "local" og maður mögulega getur. Þessvegna held ég að kreppan, eins illa og hún er að fara með marga, sé gott wake-up-call með að við aukum íslenska framleiðslu á öllum sviðum.
4Ektafiskur á Rás 1
Gústi "frændi" tók viðtal við Ella frænda í Ektafiski í morgun, hérna er hægt að hlusta.
hvað getur maður sagt?
Lopafrík
Um daginn bauðst mamma hans Óla til að prjóna á mig lopavesti. Dásamlegt boð en þegar ég fór að skoða litina í léttlopanum fékk ég snert af valkvíða. Þetta eru rosalega flottir litir, allir auðvitað svolítið "skítugir" og ótrúleg flottir tónar. Þá fékk ég hugmynd, af hverju ekki að útbúa forrit þar sem maður getur sett inn litatónana í mismunandi peysumynstur og séð hvernig þetta kemur út.
Og þá fæddist lopafríkin.
Hún er komin í loftið en er ennþá í vinnslu, svo hún gæti og mun auðvitað breytast eitthvað. Til þess að gera hana betri er nauðsynlegt að fá komment frá þeim sem villast þangað inn og prófa.
"Frík" er ekki endilega neikvætt orð, lýsir einhverjum sem hefur óseðjandi áhuga á einhverju, svolítið í ætt við "nörd" kannski. Sem dæmi er "heilsufrík" ekkert sérstaklega neikvætt, í mínum eyrum amk.
Þetta er semsagt forrit gert í flash. Ég hef alltaf hatað flash og fór í tveggja ára nám til að reyna að sættast við það og verða eitthvað góð í því. Það tókst ekki en þetta er hins vegar búið að vera mikið stuð og svei mér þá ef ég hef ekki bara lært eitthvað.
Nú er bara að halda áfram, bæta við pre-loader og fleiri mynstrum, setja inn hina lopalitina og tengja mynstrin við réttar lopategundir og setja jafnvel prjónáferð á peysurnar. Hugsanlega seiðandi bakgrunnstóna.
Ístex og Védís sem eiga textílhönnunina eru búnir að leggja blessun sína yfir þetta, en það væri gaman að heyra frá fleirum með ábendingar. Til dæmis hvort þetta geti verið nytsamlegt svona yfirleitt.
framkvæmdagleði í doðanum
Stundum lendir maður bara í svona lágdeyðu þar sem maður nennir ekki að blogga neitt þó svo maður sé að lesa úti um allt og hausinn á manni sé á fullu allan daginn. Kannski er bara best að ná því í eina færslu og fá það út úr systeminu... mínu altso.
Þegar farið var að tala um mannfrekar aðgerðir, þá datt mér í hug að sumarið væri alveg ótrúlega tilvalið til að gera Reykjavík að göngu- og hjólavænni borg. Það sýndi sig síðasta haust, og þegar bensínverðið rauk upp, að það voru margir sem tóku fram hjólið og það var hreinlega erfitt að finna hjól til kaups og nóg að gera á hjólaverkstæðum. Það verða örugglega margir sem nota þau aftur í sumar og í framtíðinni.
Hjólastígar þurfa ekki endilega að fylgja götunum því víða væri hægt að stytta sér leið á hjólinu, en umfram allt þarf að breyta forganginum í hugsuninni. Hérna á Akureyri væri ég t.d. alveg til í að sjá göngu/hjólaleið á svæðinu þar sem nýja Dalsbrautin á að koma einhverntíman í fjarlægri framtíð, þvert á Skógarlundinn, sem "vistvænt færiband" milli Naustahverfis og Brekkunnar. Mér finnst alveg merkilega margir nota hjólið hérna í vetur og bara í morgun sáum við einn vel útbúinn á hjóli með krakkann bundinn aftaní á snjóþotu. :) Ég sé verulega eftir því sjálf að hafa ekki keypt aftaní/hjólavagn þegar við vorum úti, en gengið var þegar orðið mjög óhagstætt þegar við vorum í innkaupahugleiðingum svo það var sett á ís.
Fram að sumri væri hægt að nota til undirbúnings, bæði í þarfagreiningar og fá arkitekta og skipulagsfræðinga til að skipuleggja betri hjólaleiðir (og hafa Morten Lange og landssamtök hjólreiðamanna með í ráðum!) og í sumar er þá væntanlega nægur mannskapur til að malbika og gera undirgögn og annað til að auka öryggi.
Eitthvað kostar það, en það skilar líka hagnaði í minni umferð og minni mengun, betri lýðheilsu og skemmtilegri borgarbrag.
Annað varðandi framkvæmdir, þá vona ég að samtök ferðaþjónustunnar eða eitthvað batterí í þá áttina, sé að undirbúa einhver verkefni til að bæta aðgengi að helstu ferðamannastöðum. Án þess að hafa farið mjög víða hérna innanlands síðustu ár held ég að við getum fjárfest talsvert mikið í aðbúnaði á mjög vitrænan hátt, þannig að það skili sér í öruggari, ánægðari og fleiri ferðamönnum.
Varðandi þessar kosningar sem eru framundan þá leiðist mér að umræðan snýst ekki um alvöru lausnir. "Ferskleiki", "dugnaður", "nýtt blóð", "framkvæmdavilji", "sláum skjaldborg um X" segir manni ekki neitt.
Mér leiðist þetta flokkakerfi, að það verða sauðir inn á milli sem maður kærir sig ekki um að kjósa en fljóta alltaf með. Fáránlegt finnst mér líka að þegar fólk býður sig fram af heilum hug, að það bjóði sig fram mjög aftarlega á lista því það vilji ekki ógna sitjandi alþingismönnum, sem raða sér auðvitað í efstu sætin. Auðvitað á bara að "hjóla í þá" og leyfa fólkinu að ráða.
Best hugnast mér samt sú hugmynd sem t.d. Valdís setur fram hérna en ég hef heyrt víðar, að maður eigi að geta kosið fólk þvert á lista og að listarnir fylgi fólkinu en ekki öfugt. Það er persónukjör að mínu skapi.
Fyrir meiri jákvæðni má benda á Hugmyndaráðuneytið. Það er af nógu að taka.
Pælingar of seint um kvöld
Síðustu dagar hafa verið góðir, svona þegar við erum stigin upp úr vorpestunum. Yndislegt veður hérna á Akureyri í dag svo við hoppuðum upp í strætó með vagninn og fórum niður í bæ. Ég reyndar tek ekki oft strætó sem er synd því það er jú frítt í vagninn, samt losnar maður ekki við þessa tilfinningu um hvort maður eigi kort eða klink, þegar maður er að leggja af stað.
Mestum tíma eyddum við svo við að fletta bókum í Eymundsson og skoða útsölurestar í Habitat/Stubbasmiðjunni. Ég keypti nokkrar afmælisgjafir og svo bók handa sjálfri mér. Það verður sennilega líflegra í göngugötunni í sumar, þegar allt verður sneysafullt af túristum að versla póstkort og ullarvettlinga. Vonandi bara að það verði einhverjar verslanir eftir, það er undarleg tilfinningin sem maður finnur úti á götu, undirtónninn sem útsöluskiltin gefa er æpandi. Hins vegar finn ég líka einhverja orku, einhvern kraft, sem segir að við látum ekki buga okkur. Ég held að fólk trúi á einhverja hringrás, það sem fer upp kemur niður og fer svo að öllum líkindum upp aftur. Ísland er best, í kreppu. Hvergi í heiminum eiga einstaklingar jafn mikinn möguleika á að gera það sem þá langar til að gera. Ég las pistil eftir Sigmund Erni, sem er jú á atkvæðaveiðum þessa dagana, þar sem hann stoppaði við á Ströndinni. Hann er líka kominn heim.
En veðrið var gott í labbitúrnum í dag og viðmót allra mjög ljúft. Sá yngsti svaf vært í vagninum og sá eldri fékk stundum far á barnavagnapallinum. Það eru svona dagar sem maður nýtur þess í botn að vera komin heim. Heima er best, þrátt fyrir allt, hvergi annarsstaðar myndi ég vilja vera.
