skvabb skvabb..
síðan við komum hingað út hef ég verið eiginlega óstöðvandi sukkari, nammið er svo ódýrt og goooott og skilagjaldið líka svo hátt á glerflöskunum þannig að það borgar sig eiginlega að kaupa kassa af kóki í gleri. :)
Það er eins og það séu tveir gaurar sem sitji á herðunum á mér og stjórni mér; púkinn er alveg sveittur við að hrósa mér og hvetja mig áfram enda orðinn spikfeitur sjálfur. Hvíti engillinn reynir að toga í mig og fá mig til að borða banana og drekka vatn, hann fékk mig meira að segja til að kaupa baðvigt um daginn og svei mér ef það virkar ekki aðeins... En súkkulaði er svo létt og mælist varla, er það ekki?
Í morgun datt Óla í hug að fara út að hlaupa í hádeginu, við erum bæði í fríi í skólanum í dag (hann að gera verkefni og ég á lesdag) þannig að jú, eftir hádegismat fundum við hlaupaskóna og skokkuðum út. Auðvitað byrjar maður vel, svona ef einhver nágrannanna skyldi nú vera heima.. en eftir ca 10 metra var ég komin með hlaupasting og beinhimnubólgu og mjólkursýru í vöðvum og.. og... en þessi sadisti sem ég var að hlaupa með (sem NótaBene er búinn að vera í nammibanni síðan í maí!) skokkaði bara í kringum mig og lamdi mig áfram.
Ég viðurkenni það, það var mjög fallegt veður til þess að hlaupa úti, þægilega kalt (14°c), enginn vindur að ráði, sól, mjúkur jarðvegur, skógur í kringum göngustíginn.. allt eins og það á að vera. Nema formið, það vantaði.
Sjitt hvað þetta var erfitt.
Ég fór semsagt styttri leiðina heim og 10 min seinna kom hr hlaupagikkur móður og másandi og eftir teygjur og beygjur þá skoraði hann á mig í armbeygjukeppni. Hann tók 50 á meðan ég tók.. ekki svo margar.
En það gengur bara betur næst, hvenær sem það verður.
Flokkað sem danmörk. Þar eru 76 færslur. / lífið sjálft. Þar eru 270 færslur.
