Vorsýning Listaháskólans
Í dag opnaði vorsýning útskriftarnema við Listaháskóla Íslands í Listasafni Íslands, Kjarvalsstöðum. Ég sé hana óneitanlega aðeins öðrum augum en margir aðrir því ég stóð í þessum sporum sjálf fyrir tveimur árum; að kynna, standa og falla með verkefni sem maður hefur lifað og hrærst í, í margar vikur, auk þess að vera þarna á palli sem verðandi hönnuður og aðrir spyrja í huga sér hvað maður hafi eiginlega fram að færa. Kannski er það bara ég sem tek ég þessu svona hátíðlega.
Það voru nokkuð margir staddir þarna í dag þannig að ég fór yfir þetta á svolitlum handahlaupum, ætla þess vegna að fara fljótlega aftur en langar samt aðeins að segja nokkur orð um sýninguna, með svolitlum fyrirvara samt.
Þegar komið er inn á safnið er hönnunardeildin í fremri salnum og á tengiganginum, og myndlistardeildin í aftari salnum.
Fremst í fyrri salnum eru arkitektanemar, þeir fyrstu sem útskrifast úr deildinni, með sín verk. Þeir fengu að velja um nokkur auð svæði í borginni og útbúa teikningar og módel af þjónustubyggingum á þeim svæðum. Af hönnunarnemunum fannst mér þessi verk hvað síst, þrátt fyrir að mesta vinnan sé örugglega unnin einmitt þarna. Skýringarnar eru sennilega tvær:
1. Þetta er fyrsti árgangurinn í arkítektúr og er þar af leiðandi að brjóta ísinn og hefur engar fyrirmyndir á uppsetningu svona nemasýningar hérlendis.
2. Ég (og mjög sennilega mjög margir aðrir sýningargestir) kunna ekki að horfa á skipulagsteikningar, þó svo að prófdómarar og prófessorar lesi þær hæglega.
Mér fannst verkin upp til hópa ákaflega flókin og lík hvert öðru; það er ekkert sem stendur uppúr. Það er hægt að gera ofsalega flotta grafík með götumyndum og landslagsarkítektúr (1,2), notkun lita ásamt fágaðri og réttri notkun leturs.
Þar sem arkitektarnir hrifu mig ekki við fyrstu sýn ætla ég að gefa þeim annað tækifæri og skoða þá betur seinna.
Við af þeim tók grafíska hönnunin og þar voru verkin fjölbreytt og skemmtileg, mikið um frumlega hönnun en ekki svo mikið inn á auglýsinga- eða markaðssviðið. Það sem stendur uppúr finnst mér vera íslensku túristabolirnir hennar Sigrúnar, hverfamerkin hans Björns Þórs, Týpógrafíubókin hans Ragnars, Mugimetall hjá Alla,
Aftast í salnum eru iðnhönnunarnemar með sín verk sem mér fannst yfir allt mjög skemmtileg. Ég fékk tækifæri til að kynnast þeim á síðustu önn þegar ég kenndi þeim tveggja vikna kúrs í vefhönnun og þau eru þrælskemmtileg og hörkudugleg. Verð að nefna Óðinn og Ísak, því þeir eiga áreiðanlega eftir að verða iðnhönnuðir á heimsmælikvarða en Ragnheiðar verk finnst mér líka ofsalega kjút og skemmtilegt, og svo einstaklega rökrétt framhald á því sem hún hefur verið að gera, það getur maður séð í möppunum sem liggja á borði fyrir framan salinn.
Á tengiganginum á milli salanna hélt ég fyrst að væri fatahengi fyrir gesti en sá svo fljótlega að auðvitað voru þar nemar í fatahönnun með sín verk (ég er svo mikill auli, sjáið þið mig ekki fyrir ykkur að hengja jakkann minn upp á eitt herðatréð þarna.. hehe). Ég missti af tískusýningunni en það er eiginlega alveg nauðsynlegt að sjá hana til að sjá fötin í réttu ljósi.
Í fljótu bragði fannst mér önnur hver flík vera með svart/hvítu mynstri og allir með keimlíkan stíl sem ég er ekkert svo viss um að þetta sé endilega smekkur nemanna sjálfra heldur frekar þeirra sem hafa verið að leiðbeina þeim. Alltaf skulu þetta vera einhverjir hátískustælar og lendir allt í sama grautnum, aldrei sjáum við verkefni eins og nýjan flugfreyju/þjóna búning eða læknabúninga, íþróttaföt eða föt á gamalt fólk eða börn. Nei, það er of hversdagslegt eða commercial. Á heildina litið fannst mér ekkert standa uppúr, það er sennilega fáfræði minni í textíl, tísku og fatahönnun um að kenna.
Ég hugsa að ég segi sem minnst um myndlistardeildina því ég, í fyrsta lagi botnaði ekkert í því sem var í gangi, í öðru lagi kveikti það engan áhuga hjá mér til að reyna að botna í því sem var í gangi. Hjá mér vaknaði einstaka kankvískt bros, það var eitt hljóð/myndverk sem ég man eftir, þar sem "tveggja milljón ára þróun kemur fram á 20 sekúntum" eða eitthvað álíka. Þar var svo skemmtilegur texti, algjört bullscrap en kveikti þó einhver ljós.
Mín skoðun er að hönnunardeildin kemur mun betur út á þessari sýningu en myndlistardeildin, enn eitt árið. Líklega vegna þess að áhugi minn og þekking liggur í hönnunardeildinni, en eftir að hafa farið sjálf í gegnum uppsetningu á svona sýningu veit ég að fyrir svona sýningu þarf að setja fram góða hugmynd á sterkan og einfaldan hátt og það gera hönnunarnemar, með sín commercial gen, einfaldlega mun betur. Svo er aftur spurning hvort það henti endilega öllum lokaverkefnum að vera stillt upp á sýningu; hvort er sýningin fyrir verkið eða verkið fyrir sýninguna?
Svo er ekki heldur hægt að nálgast þessar tvær deildir á sömu forsendum.
Varðandi sýninguna sjálfa þá finnst mér hún bæði of mikið í föstum skorðum, þ.e. það hefði verið gaman að blanda td. hönnunardeildinni betur saman þannig að gesturinn sé ekki kaffærður í litríkum risaplakötum, en um leið finnst mér vanta meiri heildarsýn og betri skýringar. Sýningarskráin dugar einhvernvegin skammt enda unnin mörgum vikum áður en verkin sjálf hafa fengið á sig heildarmynd.
Eins finnst mér verk hvers og eins ekki fá að njóta sín eins vel og á fyrri sýningum; maður finnur fyrir plássleysinu í húsinu en á móti kemur að þetta er snögg yfirferð.
Það er greinilegt á sýningunni að margt gott starf er unnið í skólanum og það er nemendunum sjálfum að þakka að langmestu leyti. Ég hef trú á því að þeir sem vilja læra hönnun á annað borð hafi metnað í að leggja sig alla fram við það, en á móti þarf skólinn að setja fram alla mögulega þekkingu og styrk og þá er hægt að fá fram alveg ótrúlegan kraft, mun meiri kraft hefði verið hægt að fá út úr þessari sýningu.
Dóri deildarstjóri, sem hefur unnið afskaplega gott uppbyggingastarf, er að hætta núna í vor og taka við sambærilegri stöðu í Noregi, þannig að í haust fær hönnunardeildin nýjan deildarstjóra og vonandi með honum ferskan andblæ ásamt betra skipulagi.
Flokkað sem hönnun. Þar eru 162 færslur.
