strætóraunir
Ég hætti nokkuð á réttum tíma í vinnunni í gær, glöð með það enda gott veður og ljúft að komast heim, fer út á strætóstöð hjá ráðhúsinu og bíð eftir strætó, fimman fer framhjá og þá hugsa ég; já ok, minn strætó er næstur.. horfi upp í sólina og athuga hvort hún getir ekki sett smá lit í andlitið á mér. Svo eftir skamma stund kemur strætó og ég fer upp í og sest, hugsa svo.. er þetta ekki örugglega þristurinn? ég gleymdi að líta á það.. nei, hann fer upp suðurgötu þá hlýtur þetta að vera sexan, hún er á svipuðum tíma. Svo renna á mig tvær grímur þegar businn fer þrjá fjórðu á melatorgi og er bara ekki neitt á leiðinni vestur í bæ. ég snarast til að bjalla og hleyp út hjá bóksölunni. Þetta var þá 115 á leiðinni upp í Grafarvog..
og ég mátti labba heim frá háskólanum, sem er nú reyndar ekki ógurlega langt, en nóg til þess að ég náði að blóta sjálfri mér nokkrum sinnum á leiðinni.
Kannski fékk ég í smá lit í framan á þessu labbi og botninn á mér langþráða hreyfingu, en framvegis mun ég athuga hvort ég sé ekki örugglega að taka réttan bus.
Flokkað sem lífið sjálft. Þar eru 270 færslur.
/ Álit
Tengdó:
Var þetta ekki álíka og þarna um árið, þegar ég ætlaði vera sjálfstæð og taka strætó frá Kaplaskjólinu í Krigluna !!!!! sennilega í fyrsta og síðasta skiptið :-(
dæja:
já, eitthvað svipað.. frekar óþægileg tilfinning :s
