raunir foreldra
á svona fallegum sunnudegi ákváðum við fjölskyldan að nota tækifærið og kíkja á þjóðminjasafnið sem var opnað nýlega og á víst að vera rosalega flott. það er líka í hverfinu okkar og góður göngutúr á meðan sonurinn sefur. Við klæddum okkur í fínt púss og settum strákinn í kerruvagninn og hann var sofnaður áður en ég var búin að breiða yfir hann.
þegar við komum inn á safnið var ljóst að nokkrir aðrir höfðu ákveðið að kíkja þangað þennan dag en allt í lagi með það. óli fer í röðina til þess að kaupa miða en þá kemur að mér eldri kona sem segir, "nú er barnið þitt svona lítið..", ég sný mér að henni og þá segir hún: "það má ekki fara inn með svona vagna!". Við urðum að gjöra svo vel að hverfa frá safninu vegna þess að barnavagnar eru ekki leyfðir þar inni. Samt sem áður tekur vagninn alls ekki meira pláss en hjólastóll og auðvitað á að vera þannig búið um gripi safnsins að einfaldur barnavagn geti ekki rutt þeim um koll, auðvitað stýrir maður svona vagni varlega þegar mesta þjóðargersemin af öllum sefur inni í honum.
En hvað gátum við sagt annað en "jæja ok" og farið út. Vonsvikin og ofboðslega sár.
Flokkað sem lífið sjálft. Þar eru 270 færslur.
/ Álit
vá algjört prump...ég mæli með því að það fari sem flestir og sem oftast þangað með barnavagn!! helst margir í einu!
