Meðgöngusaga Ragnars Núma

Fyrsti þriðjungur. 0-11.vika
Í janúar 2009 ákváðum við Gunnar að freista þess að búa til lítið kríli. Við höfðum rætt þetta mikið í dálítinn tíma og þrátt fyrir að við vorum ekki búin að vera mjög lengi saman þá ákváðum við að nú væri tíminn. Ég hætti því á pillunni í janúar en við ætluðum nú ekkert að skipuleggja neitt nákvæmlega því okkur lá nú ekkert á og ætluðum bara að leyfa þessu að gerast þegar það gerðist.

Við bjuggum ennþá í góðu yfirlæti hjá Grétu mágkonu en vorum aðeins búin að skoða í kringum okkur með íbúðir en eins og með annað þá tókum við því bara rólega og vorum ekki í neinni markvissri leit – bara að skoða markaðinn. Í byrjun mars duttum við niður á þessa líka fínu íbúð og það í Garðabænum og aðeins steinsnar frá Grétu og Jóhannesi, en okkur fannst það skipta miklu máli að vera ekki of langt í burtu frá þeim og það var líka stutt í bæði vinnuna mína og Gunnars. Íbúðin var laus strax og því ekki annað hægt en að flytja strax inn. Þann 5.mars fengum við lyklana afhenta og byrjuðum að tína dótið okkar inn, fórum norður í Skagafjörð á laugardeginum til bróa því mamma og pabbi voru þar og tóku með sér nokkra af mörgum kössum sem ég átti í bílskúrnum heima á Nesi og í ekki svo góðu veðri á laugardagskvöldi brunuðum við aftur í bæinn og eyddum sunnudeginum í að tína úr kössum og raða í hillur og skápa.

Ég og Andrea vinkona vorum búnar að ræða mikið um barneignir og egglos og óléttupróf og allt það sem óléttustandi fylgir. Höfðum því fyrir nokkru síðan pantað okkur egglospróf og óléttupróf á netinu svo við gætum nú haft þetta allt á hreinu, og skemmtilegast af öllu væri ef við værum nokkuð samtaka í þessu, en sá hluti var nú aðallega ræddur í gríni þar sem, að við héldum, að það gæti verið erfitt að stjórna þessu svo vel. En annað kom á daginn. En á mánudeginum (9.mars) var sendingin komin til landsins og því brunuðum við í tollinn og sóttum pakkann með góssinu. Ég grínaðist reyndar í Andreu á leiðinni að ég ætlaði nú að byrja á því að taka óléttupróf áður en ég byrjaði á egglosprófinu! Fyrr um daginn hafði ég verið að telja dagana og sá þá að ég hafði aðeins einu sinni farið á blæðingar eftir að ég hætti á pillunni og fannst ég vera orðin pínu sein með næstu en samt ekkert of þannig að ég var ekkert að stressa mig um og of. En samt sem áður gat ég ekki beðið með að athuga málið þar til morguninn eftir (þar sem flestar leiðbeiningar og bækur segja að morgunþvag sé besta þvagið) þá lét ég til skara skríða seinnipartinn þennan dag! Og viti menn, það komu tvær línur! Ég ætlaði ekki að trúa því að þetta gæti gerst svona fljótt!

Þegar Gunnar kom heim úr vinnunni þennan dag þá var ég orðin rosalega spennt að segja honum fréttirnar. Við vorum búin að ræða það að það tæki nú örugglega einhverja mánuði að hitta á réttan tíma og vorum því ekki að búast við þessu fyrr en í sumar. Gunnar var að vonum himinsæll með þetta og var varla að trúa þessu frekar en ég! En þar sem ég var nú bara komin mjög stutt á leið, eða bara rétt um 5 vikur þá ákváðum við nú samt að vera raunsæ á þetta. Jú ég var nú búin að læra það í skólanum að það eru ekki alveg öll egg sem ná bólfestu í leginu og skila sér því með næstu blæðingum. Því var bara að bíða og vona að krílið myndi halda sér fast.

Við ákváðum samt að fara í snemmsónar til að fullvissa okkur um þetta allt og fengum tíma í hann 27.mars. Gunnar fór með mér og því var ekki að leyna að það var mikill spenningur í loftinu. Í ljós kom lítil baun með þennan líka fína hjartslátt og sónarinn sagði að hún væri 7 vikna og 4 daga gömul og settur fæðingardagur yrði þá 9.nóvember. Við Gunnar bara gátum ekki hætt að brosa eða þar til læknirinn sagði að nú ætlaði hann að skoða aðeins í kring og sjá hvort það væru fleiri. Vá ég hugsaði með mér „HA FLEIRI?!!“ Það hafði sko ekki einu sinni komið til tals að það væri möguleiki á að það kæmu fleiri en eitt! Ég þorði ekki að líta á Gunnar og fylgdist því stóreygð með skjánum þegar læknirinn færði sónartækið til. En aðeins eitt kríli var þarna á ferð. Ég hafði orð á þessu við Gunnar þegar við komum út í bíl og hann hafði gert nákvæmlega það sama – beið með augun límd á skjánum, síðan hlóum við bara að þessu öllu saman. Ég held að fyrst þarna hafi þetta orðið raunverulegt fyrir okkur og mér fannst það æði þegar Gunnar leit á mig í bílnum og sagði hátt „ég er að verða PABBI!!!“.

Fyrstu 12 vikurnar voru lengi að líða. Í minningunni einkenndist þessi tími af bið, vinnu og þreytu. Ég þurfti að breyta nokkrum vöktum í næturvaktir sökum aðstæðna í vinnunni og þess á milli svaf ég. Ég var samt svo heppin að vera ekkert mjög slöpp. Jú ég fann fyrir velgju allan daginn en ekkert sem stoppaði mig í að gera það sem gera þurfti og matarlystin var ekki alveg upp á sitt besta. Held að ég geti sagt að ég hafi bara átt 2 slæmar vikur á þessu tímabili og ældi minnir mig bara fjórum sinnum og það var eftir næturvaktir. Ég tel mig því vera mjög heppna og greinilegt að við Gunnar eigum bara svona vel saman í öllu. En já þessi bið virtist endalaus. Við ákváðum að segja ekkert frá fyrr en eftir fyrsta tímann hjá ljósmóður á 12. viku en það voru örfáir sem vissu af þessu fyrr. Andrea, eins skemmtilega forvitin og hún er, komst að þessu mjög fljótlega þar hún var spennt að vita hvort eitthvað egglosprófið hafði sýnt fram á egglos hjá mér og hún sá alveg í gegnum mig þegar það kom vandræðaleg þögn í smá stund eftir að hún spurði. En þar sem við höfðum jú verið búnar að ræða þetta í bak og fyrir þá lá vel við að hún vissi þetta fljótt.

Í fyrstu skoðun hjá ljósunni heyrðist þessi líka fíni hjartsláttur og allt leit vel út. Ljósmóðirin sem við hittum þá hét Svava og þarna fengum við líka okkar heimilislækni. Við fórum síðan í 12 vikna sónarinn 6.maí, þá komin rétt rúmar 13.vikur. Þá var settum fæðingardegi breytt í 10.nóvember, skeikaði um einn dag! En sökum forvitni minnar sem hjúkrunarfræðingur þá ákváðum við að fara líka í hnakkaþykktarmælingu og vorum búin að ræða það að sama hvað kæmi út úr því þá myndum við halda okkar striki. En allt leit vel út þar líka og því yfirgáfum við sjúkrahúsið með bros á vör og þrjár litlar sónarmyndir af krílinu.

Síðan tók við að tilkynna fréttirnar af nýja erfingjanum. Þær virtust nú koma fæstum á óvart, en allir voru voða glaðir með þetta og tóku þessum fréttum mjög vel. Strax í kringum 13 viku sagði ég öllum í vinnunni frá þessu þar sem glöggar konur voru farnar að taka eftir breytingunni. Það var aðeins farið að sjást á mér um þetta leyti og stutt í að gallabuxurnar færu aftast í fataskápinn.

Annar þriðjungur. 12.-26.vika
Eins og áður þá hélt ég bara mínu striki og mætti í vinnu eins og ekkert væri, en hugsunin um litla krílið vék sjaldan úr huganum. Ég byrjaði í meðgöngujóga í Worldclass á 15. viku og mætti þar tvisvar í viku í 6 vikur, þessir tímar hentuðu mér mjög vel þar sem áherslan var lögð á teygjur, slökun og öndun.

Á 16.viku hitti ég síðan heilsugæslulækninn sem við höfðum fengið úthlutað, hún hét Áslaug. Þar var gert almennt heilsutékk og hlustað eftir hjartslætti hjá krílinu sem var kröftugur sem fyrr. Stuttu seinna eða á 17.viku fann ég fyrst fyrir hreyfingum, allavegana þannig að ég gerði mér grein fyrir því að þetta væri ekki bara loft í þörmunum. Þessar hreyfingar voru samt litlar og óljósar fyrst, eins og litlar loftbólur neðarlega í kúlunni eða eins konar „blúbb“, en það fljótt fór það ekkert á milli mála að þetta var ekki loft! Þarna fannst mér eins og ákveðin bið væri á enda, þessi endalausa bið um að fá staðfestingu á litla lífinu þarna inni, sem sagt aðra staðfestingu en að sjá bara bumbuna stækka.

Þar sem við Gunnar ætluðum að taka megnið af sumarfríinu okkar í ágúst og aðstæður í vinnunni okkar buðu í raun ekki upp á Júlí sumarfrí þá ákváðum við að taka smá frí í byrjun júní (12.-21.) og drifum okkur norður. Það var góður slökunartími þrátt fyrir að veðrið léki nú ekki við okkur sem skyldi en við fengum 20°hita á laugardeginum þegar kvartmílan var. En fríið var alltof fljótt að líða eins og svo oft áður og fyrr en varði vorum við komin aftur í vanann í borginni.

25.júní fórum við síðan í hinn hefðbundna 20.vikna sónar, þá komin 20 vikur og 2 daga. Þar voru líffærin hjá krílinu skoðuð og athugað hvort það væri ekki örugglega allt á sínum stað. Þarna sló hjartað alveg á fullu og krílið var á fullri ferð þrátt fyrir að ég fyndi ekkert sérstaklega fyrir því. Einnig var fylgjan staðsett og hún var stödd á vinstri hlið heldur aftan til þannig að hún átti ekki að verða til vandræða þar. Enn og aftur fengum við bara góðar fréttir og fórum út með 3 sónarmyndir í farteskinu. Áætluðum fæðingardegi var ekki breytt og því stefnan enn tekin á 10.nóvember. Við vorum búin að ræða það hvort við vildum vita kynið á krílinu fyrirfram og vorum við sammála um það að halda því leyndu í þetta skiptið og vera ekkert að kíkja í pakkann.

Það voru miklar vangaveltur um kynið og ekki bara hjá fjölskyldunni heldur líka fólki í vinnunum okkar og sjúklingarnir hjá mér og aðstandendur þeirra. Allir koma með svipuð rök fyrir kyninu en sitthvora niðurstöðuna. Í fyrstu var ég viss um að þetta væri strákur því ég var alltaf búin að sjá fyrir mér að fyrsta barnið mitt yrði strákur en sú hugmynd hefur kannski litast af því að það voru svo margir búnir að eignast stráka í kringum mig. En Gunnar var alltaf viss um að þetta yrði stelpa að hann náði að sannfæra mig um það, en strákahugsunun dvaldi samt sem áður alltaf í huganum. Þrátt fyrir að margir voru búnir að segja okkur að fá kynið skrifað niður á umslag í sónarnum og þá gætum við kíkt á það heima ef forvitnin færi alveg með okkur en við ákváðum að láta undan slíkum freistingum og halda okkur við þessa ákvörðun.

Þann 30. Júní eða á 21.viku fann Gunnar loksins fyrstu hreyfinguna. Mér fannst ég oft vera búin að finna fyrir hreyfingum utan á maganum en það var samt erfitt að gera sér grein fyrir hvað var utaná og hvað innaná. Gunnar var búinn að vera með hendina á bumbunni á hverju kvöldi í marga daga í von um að finna eitthvað. En þarna var það mjög greinilegt og Gunnar var sannfærður um að þetta var ekkert sem ég var að gera (eins og hann hélt svo oft!) heldur hreyfing á litla krílinu okkar. Þegar ég var gengin 22vikur og 3 daga þá mældi ég ummálið á bumbunni sem var 97cm yfir mittið og nafla, þannig að bumban hélt áfram að stækka með krílinu.

Þann 22.júlí fór ég í minn annan tíma hjá ljósmóður, þá gengin 24vikur og 1 dag. Þá var ljósmóðirin sem ég hitti í fyrstu skoðuninni í sumarfríi og því tók Kristín Blöndal á móti mér. Við komumst að því að hún var að vinna líka á hæðinni fyrir ofan mig í Fossvoginum og áttum því ekki í erfiðleikum með að spjalla saman. Mér leist mun betur á Kristínu en Svövu og fékk því að vera bara hjá henni þar sem eftir var. Þarna tóku við hinar venjulegu mælingar eins og stixa þvag og mæla blóðþrýsting en núna bættist við að mæla hæðina á legbotninum. Þá er mælt frá lífbeini og þreifað út hversu hátt legbotninn nær og sentimetrafjöldinn þar á að stemma við vikurnar sem komar eru. Þetta var allt saman á réttu róli og mældist legbotninn 24cm eins og vikurnar og hjartslátturinn hjá krílinu var 140-146 slög á mínútu. Ég var búin að þyngjast aðeins sem var bara eðlilegt og blóðþrýstinguinn í góðum málum. Á 26 viku var ummál bumbunnar orðið 102cm sem sýndi góðan vöxt í kúlunni. En þetta ummál átti eftir að halda sér eitthvað áfram enda orðin nokkuð myndaleg snemma á meðgöngunni.

Sumarið leið með sínu góða veðri, hver blíðviðrisdagurinn kom á fætur öðrum og finnst mér eins og ég hafi unnið allt þetta veður af mér. Þurfti að taka auka helgi í júlí vegna sumarfría hjá starfsfólki en loks kom að langþráða sumarfríinu. Það byrjaði á því að við fórum í brúðkaup til Andreu og Jakobs þann 8. Ágúst. Þar opinberuðu þau þær fréttir að þau ætti von á litlu kríli. Reyndar var Andrea búin að segja mér frá því í byrjun júlí og var hún þá um 4 mánuðum á eftir mér og sett í lok febrúar. Þannig að það má því segja að planið hafi að einhverju leyti gengið upp hjá okkur og við nokkuð samferða í þessum barnamálum, samt var það meira upp á spaugið sagt en alvöru.

Mér leið vel allan þennan tíma fyrir utan verk/óþægindum/pirringi ofarlega í rifbeinum á vinstri síðu. Mér leið eins og rifbeinin væru að þenjast út en fann bara fyrir þessu öðru megin. Þetta var akkúrat þeim megin sem fylgjan var staðsett og því spurning hvort verkurinn tengdist henni en það kom aldrei í ljós. Þessi verkur fór þó minnkandi þegar leið á meðgönguna og var svo til horfinn á um 30.viku. Brjóstsviðinn lét sig heldur ekki vanta og varð ég hans fyrst vör á um 20.viku, ég hringdi í Dagný systir til að fá upplýsingar og ráð og sendi síðan Gunnar út í apótek til að kaupa brjóstsviðstöflur, einnig fannst mér gott að drekka malt seinnipartinn til að róa magann.

Þriðji þriðjungur. 27.-42.vika
Planið var að fara norður í sumarfríinu og vera með fjölskyldu og vinum. Veðrið hafði ekki verið neitt spes þar allt sumarið og voru því fingur og tær krosslagðar í von um gott veður. Áður en við héldum af stað þann 11. ágúst kom ég við í tíma hjá ljósunni. Ég var reyndar viku of snemma á ferðinni en vaninn er að fara á 28. viku en þar sem við vorum að fara norður þá fór ég á 27 viku. Þarna tóku við hinar hefðbundnu mælingar og hún þreifaði eftir þvi hvort krílið væri búið að skorða sig en það var og snemmt að finna það. En að vanda var hjartslátturinn hjá krílinu fínn eða 138-140slög á mínútu.

Norður var farið en því miður kom veðrið ekki með okkur. Það var frekar leiðinlegt nær allan tímann en við létum það ekki stoppa okkur og fórum í smá jeppaferð inn Eyjafjörðinn og að Laugafelli og Aldeyjafossi og síðan í brúðkaup hjá Lísbeti og Tryggva. Hin árlega Karlsárhelgi var haldin, reyndar sömu helgi og brúðkaupið en það kom ekki að sök enda einu dagarnir sem veðrið var gott, og síðan var farið í réttir í Reykjahlíðarrétt. Inn á milli hittum við aðra fjölskyldumeðlimi og vini og slöppuðum af. Að sjálfsögðu var farið í berjamó og mamma kenndi mér að búa til saft og hlaup úr berjunum. Þarna var ég reyndar aðeins farin að finna fyrir bumbunni og fékk einhvern verk í síðuna og hægri fót, en þetta lagaðist að mestu eftir að við komum aftur í borgina og ég fór að sofa aftur í nýja rúminu okkar. En á 29. viku skellti ég mér samt í meðgöngunudd á Akureyri og var það mjög notalegt og slakandi.

Þetta frí nýttist því mjög vel og eins og alltaf þegar gaman er þá leið tíminn alltof hratt og fyrr en varði vorum við komin aftur í vanann í borginni. Fyrir brottför vorum við búin að hlaða bílinn með hinum ýmsu barnatengdu dóti. Dagný lét okkur hafa 4 kassa af barnafötum sem kæmi sér vel, sérstaklega ef krílið reyndist vera strákur. Við tókum með okkur gamla gula skiptiborðið sem mamma keypti áður en hún átti Dagný og vöggu sem Ingvar frændi smíðaði undir mig áður en ég fæddist og gömul föt af okkur systrum frá því við vorum litlar, þar var meðal annars einn rosa flottur kjóll af mér. Það var því nóg að gera í undirbúningnum.

Vinnan tók við hjá okkur báðum 1. og 2. September og þá ákvað ég að fara í meðgöngusund þar sem Inga vinkona var búin að tala svo vel um það, þá var ég komin 30vikur og 1 dag. Mér fannst það reyndar ekki eiga eins vel við mig og yogað en samt sem áður var gott að busla í vatninu. Á 31.viku fórum við á fæðingarfræðslunámsskeið sem Heilsugæslurnar bjóða uppá. Þetta voru tveir dagar sem fóru í að fræða okkur um allt það sem viðkemur fæðingunni, stellingar, verkjalyf og tæki og tól. Ég er nú svo heppin að hafa séð nokkrar fæðingar í verknámi mínu í hjúkrun og hef því einhverja hugmynd um þetta en við höfðum samt bæði gott að þessu og þetta var mjög fróðlegt og skemmtilegt. Seinni daginn var farið að skoða Fæðingardeildina, Hreiðrið og Sængurkvennadeilina. Okkur leist mjög vel á þetta allt saman en þarna var samt ákveðið að taka stefnuna á Hreiðrið ef allt færi að óskum. Við vildum helst reyna að komast í gegnum þetta með sem minnsta inngripi en samt sem áður halda öllu opnu ef þörf krefur.

Síðan var komið að 4 tímanum hjá ljósunni og þá gengin 31 viku og 1 dag. Eins og alltaf var allt mælt. Legbotninn var í fylgd við vikurnar og hjartslátturinn örlítið hraðari en venjulega en samt alveg innan marka eða 150-155. Margir vilja meina að hraðari hjartsláttur bendi til þess að þetta verði stelpa en eins og áður sagði þá kemur þetta allt í ljós. Og þarna var krílið litla komið í höfuðstöðu og því minni líkur á sitjanda sem er gott fyrir fæðinguna. Þegar heim var komið mældi ég ummál bumbunnar og það var orðið 106cm. Heimsóknirnar til ljósmóður verða tíðari þegar líður á meðgönguna enda meiri þörf á nánara eftirliti. En í byrjun, þegar ég var ekki farin að finna neitt fyrir krílinu, þá fannst mér mjög langt á milli tímanna því það að fá að heyra hjartsláttinn hjá krílinu var það eina sem gerði þetta raunverulegt og er maður vissulega alltaf með einhverjar áhyggjur hversu smávægilegar og óþarfar þær eru. En eftir á að hyggja þá var í sjálfu sér ekkert þörf á tíðara eftirliti í byrjun.

Í kringum 30.-31.viku fór ég að finna fyrir hiksta hjá krílinu okkar, það var mjög taktfast en fannst mjög dauft fyrst um sinn en þegar líða tók á vikurnar þá varð hikstinn kraftmeiri og það mátti sjá kúluna kippast til með hverjum hiksta. Annars þá var krílið komið alveg á fullt á þessum tíma og greinilegt að það fór ört stækkandi því það mátti sjá magann bylgjast til með hverri hreyfingu og ef ýtt var á hægri síðuna þá kom bunga upp hjá naflanum. Hreyfingarnar voru samt mestar um miðjan maga og út á hægri hlið, ég fann lítið fyrir þeim vinstra megin þar sem fylgjan var staðsett. Yfirleitt var það eitthvað oddhvasst sem stakst út á hægri síðu og síðan eins og rass sem kæmi upp hjá naflanum. Það var mjög gaman þreyfa á kúlunni og reyna að geta upp á hvaða líkamspartur það væri sem stæði út.

Við höfðum pantað okkur tíma í þrívíddarsónar fyrir nokkru síðan og loksins var komið að því þann 14.september, þá komin 31 viku og 6 daga. Við vorum bæði mjög spennt að fara því okkur fannst eins og við værum að kíkja í heimsókn til litla krílisins svona rétt einu sinni enn áður en það kæmi í fangið á okkur. Þetta var alveg dásamlegt að sjá en samt líka skrítið. Myndirnar voru mjög skýrar en krílið okkar var nú frekar feimið og hélt bara höndunum fyrir andlitið og stundum setti það fótinn líka fyrir. Það var því greinilegt að það fékk ekki liðleikann úr móðurættinni. En þarna sáum við líka að það var með tásunar frá mömmunni og varirnar og nebbann frá pabbanum, hvað varðar restina á eftir að koma í ljós. En eftir hliðarlegu og bumbuhrist þá tók það hendurnar að mestu frá andlitinu og við fengum að sjá fallega barnið þarna inni. Þetta var eitthvað svo óraunverulegt og sérstakt. Það verður örugglega gaman að bera myndirnar saman við krílið sjálft þegar það kemur. Ljósmóðirin spurði okkur í upphafi hvort við vissum kynið eða hvort við vildum vita það en við héldum okkur við okkar ákvörðun og því hélt hún sig bara á „öruggu“ svæði og við sáum ekkert „óvart“ kynið. Við vorum ekki einu sinni að pæla í kyninu þegar við sáum myndirnar, en aðrir sem skoðuðu myndirnar fannst krílið vera mjög strákalegt eða stelpulegt. En þetta átti allt eftir að koma í ljós.

Á 32.viku (15.sept) ákvað ég að best væri að minnka aðeins við mig vinnu og fór í 50% vinnu og 40% veikindaleyfi. Imma deildarstjóri var líka búin að minnast á við mig að minnka eitthvað við mig því deildin var frekar þung og aðgerðirnar byrjaðar á fullu. Ég held að það hafi komið sér vel að hafa tekið sumarfríið svona seint og fengið þessa hvíld frá vinnunni. En ég fann fljótt að þetta tók á og því var þessi ákvörðun tekin. Ég hélt því mínu striki og var hress að vanda, fann reynar að bumban var farin að taka meira í og var þreyttari eftir vinnudaginn. Ég fór líka að finna fyrir meiri bjúg á höndum og verkjum í úlnliðum í kringum 33.viku sem gerði mér erfiðara um við að vinna. Það hjálpaði heldur örugglega ekki til að hafa farið að þæfa ull með Sigrúnu vinkonu á þeim tíma – en þá byrjuðu verkirnir í ulnliðnum að koma. Í kringum 36.viku fór ég síðan að finna fyrir nálardofa í hægri hendi sem er víst ekkert svo óalgent að komi hjá konum á meðgöngu út af bjúgnum, en þessi dofi var aðallega í löngutöng og baugfingri og smá í lófanum – ekkert sem pirraði mig, fann bara fyrir þessu.

Blóðþrýstingurinn var eitthvað aðeins farinn að stríða mér þarna um 34.viku og var 138/86 og því vildi ljósan að ég myndi tala við lækni varðandi það að hætta að vinna og láta athuga þrýstinginn aftur. Á 35.viku + 3dagar ákvað ég í samráði við heimilislækni að láta þetta gott heita með vinnuna og fara bara í 100% veikindaleyfi. Mér fannst þetta erfið ákvörðun því maður er vanur að harka allt af sér og bara vinna. En það var farið að taka mig alveg einn og hálfan dag að ná þreytunni úr mér eftir vinnudaginn en þegar læknirinn mældi blóðþrýstinginn var hann bara eins og hjá unglambi eða 115/75. En það var samt sem áður ákveðið að ég myndi bara taka því rólega fram að fæðingu.

Síðan var svínaflensan að herja af krafti á landsmenn og tilfellum fjölgaði gífurlega eftir að ég hætti að vinna þannig að ég var fegin að þurfa ekkert að vera innan um veika einstaklinga á sjúkrahúsinu. Bóluefni var væntanlegt til landsins von bráðar og voru heilbrigðisstarfsmenn og óléttar konur þar í forgangi. En bóluefnið var ekki komið þegar ég hætti og því datt ég úr þeim forgangshópi og fékk tíma í bólusetningu 2.nóvember – viku fyrir settan dag. Þessi ákvörðun um bólusetninguna olli mér og eflaust öllum óléttum konum í landinu miklu hugarangri. Ég var ekkert alveg á því hvort ég ætti að þiggja hana eða ekki, flensan var ekkert svo skæð og það tæki allt upp í 3 vikur að mynda mótefni fyrir þessari svínaflensu en læknar og landlæknir mæltu með því að óléttar konur létu bólusetja sig. Fram að bólusetningu þá ákvað ég bara að taka skynsemina á þetta og vera ekkert innan um margmenni á háannatímum og sleppti alveg verslunarmiðstöðvarferðum um helgar og lét bíóferðir bíða um sinn.

Við tók rólyndislíf hjá mér og bumbubúanum. Ég eyddi dögunum í að prjóna peysur, bæði á krílið og gerði eina handa Emblu litlu í jólagjöf og síðan á mig. Gunnari var farið að finnast hann útundan þannig að ég ákvað að sýna smá lit og byrja á peysu á hann líka, en lofaði ekki að klára hana fyrir fæðingu. Bakaði nokkrar jólasmáköku til að eiga í frosti og var að dunda mér heimavið.

Mér fannst bumban bara standa í stað hvað varðar stærð en málbandið sagði annað því á 36.viku var ummálið orðið 108cm og Gunnar sá alveg muninn og á 40.viku var ummálið orðið 110cm. Hreyfingarnar héldu áfram að vera kröftugar og hægt var að finna hæl og hendi þrýstast út. Mér fannst legan á krílinu alltaf svipuð – rassinn upp við rifbein, höfuðið niður og útlimir að stingast út vinstra megin við naflann og stundum smá út í hægri síðu, slapp alveg við spörk upp í rifbein. Krílið var búið að skorða sig við 34. viku þannig að við þurftum ekki að hafa áhyggjur af því að naflastrengurinn færi niður með legvatninu ef það myndi byrja að gossa.

Blóðþrýstingurinn hélt áfram að stríða mér, var alltaf í hærri kanntinum hjá ljósunni þótt ég finndi nú engan mun á mér. Á 38.viku var hann 138/92 og henni fannst neðri mörkin aðeins of há og því var ákveðið að ég myndi koma aukalega í mæðraskoðun viku seinna eða á 39.viku. En þá var hann bara eins og best verður á kosið eða 130/80. En á 40.viku – settum degi – var hann aftur í hærri kantinum eða 140/90 og 130/94 með rafmagnsmæli og þá vildi ljósan að ég færi í mónitor niður á Lansa daginn eftir bara svona rétt til að láta athuga hvort að krílinu okkar liði ekki örugglega vel. Þar heyrðist þessi fíni hjartsláttur og greinilegt að að öllum liði mjög vel. Síðan tók við biðin, biðin eftir litla krílinu.

Helgina fyrir settan dag fórum við Gunnar í Kolaportið og gengum í kringum Reykjavíkurtjörn og reyndum að ganga krílið niður en ekkert gekk. Helgina eftir settan dag koma Dagný systir í heimsókn. Í hádeginu á sunnudeginum 15.nóv fórum við Gunnar á Rugby Tuesday og ég fékk mér sterka kjúklingavængi, en sterkur matur er eitt af þeim húsráðum sem eiga að koma af stað fæðingu. Síðan eftir hádegið hitti ég Dagný systir og við fórum saman í Smáralindina og gengum hana þvera og endilanga, versluðum jólagjafir og skó. Síðan borðuðum við saman allar systurnar og Gunnar hérna heima og aldrei fann ég fyrir neinu. Ég átti tíma hjá ljósunni á þriðjudeginum 41.viku og ef ekkert væri búið að gerast fyrir það þá ætlaði hún að tékka á því hversu hagstæði ég væri orðin, í því felst í að athuga hvernig staðan er á leghálsinum og þá er hægt að sjá út hvort það sé eitthvað farið að gerast. En ekki kom nú til þess því um nóttina fór allt af stað.