Fæðingarsaga Ragnars Núma

Hæ! Ég er kominn í heiminn:) Já maður verður víst að láta hafa aðeins fyrir sér, allavegana svona í byrjun. Eins og flestir eru búnir að frétta þá var þetta pínu hasar svona í lokinn og ætlum við mamma að segja ykkur svona í stórum dráttum frá þessu öllusaman.

Ég var gengin 6 daga framyfir og farin að verða pínu óþreyjufull að hitta krílið mitt. Ég var samt búin að lofa sjálfri mér því að verða ekki óþolinmóð en um leið og 10.nóv rann upp þá byrjaði sko biðin. Dagný systir kom í heimsókn helgina eftir settan dag og saman þrömmuðu við Smáralindina allan sunnudaginn (15.nóv). En í hádeginu höfðum við Gunnar farið á Ruby Tuesday og þar sem ég fékk mér mjög sterka kjúklingavængi svona til að reyna að „svæla krakkann út“. En ég fann ekkert fyrir neinu og var bara áfram hin sprækasta. Um kvöldið voru við Gunnar að ræða um það að þetta færi nú að verða komið gott og að það mætti nú eitthvað fara að gerast. Klukkan 2 um nóttina vaknaði ég við það að ég þurfti að pissa, sem var nú ekki óvanalegt en ég var nú reyndar bara nýsofnuð og því ekkert æst í að dröslast á fætur og á klósettið. En þarna var líka einhver skrítin tilfinning sem ég kannaðist ekki við og skrítnir seyðingsverkir í kúlunni og hún hörð. En á klósettið fór ég og var smá stund að átta mig á því hvað var að gerast. Fyrst hét ég að maginn hefði kannski bara ekki alveg þolað þennan sterka mat í hádeginu. En þrátt fyrir nokkrar ferðir á WC og nokkur brölt aftur upp í rúm þar sem ég náði bara ekki að slaka á þá bara hlaut það að vera að nú væri litla krílið okkar að boða komu sína í heiminn.

Um þrjúleytið vakti ég Gunnar til að segja honum að nú væri þetta líklegast byrjað. Hann rauk á fætur og hringsnérist í kringum mig. Samdrættirnir voru ekki mjög reglulegir fyrst um sinn og ég skildi bara ekkert í því hvernig konur ættu eiginlega að geta greint hversu langt væri á milli. Ég vissi ekkert hvernig ég vildi vera og var á brölti á milli rúmsins, baðherbergisins og gólfsins og kastaði upp því mér fannst maginn vera alveg á hvolfi. En allt í einu kom upp þessi fíni taktur og um kl 4 voru verkirnir komnir á 5 mínútna fresti og voru í um 1 mínútu hver verkur. Þá var ákveðið að hringja upp á hreiður og láta vita að það væri von á okkur undir morgun. Ég spurði samt fyrst hvort það væri nokkuð mjög mikið að gera því ef svo væri þá ætlaði ég sko að draga það að koma eins og ég gæti en ég fékk þær upplýsingar að það væri mjög rólegt að gera hjá þeim þessa stundina. Ég ákvað að fara í bað til að reyna að slaka á og fannst það alveg dásamlegt og leið ekkert smá vel þar. Þessar 3-5 mínútur sem voru á milli hríða fannst mér stundum vera eins og tuttugu mínútur, svo góð var slökunin inn á milli. Ég var örugglega í baðinu í meira en klukkutíma og Gunnar alltaf á klukkunni. Svo klukkan 7 þá ákváðum við að drífa okkur niður á Hreiður því það voru 2-3 mínútur á milli hríða og því gott að láta tékka á stöðunni, því hringdum við aftur og sögðumst vera á leiðinni. Ég kveið pínu fyrir að sitja í bílnum á leiðinni en það var nú samt ekkert svo slæmt. Það komu bara tvær hríðar á leiðinni, einu sinni á rauðu ljósi og síðan þegar við vorum nýbúin að leggja á bílastæðinu við sjúkrahúsið. En tíminn frá því að fyrsti verkurinn kom og þangað farið var á sjúkrahúsið var alveg ótrúlega fljótur að líða.

Á Hreiðrinu tók á móti okkur ljósa sem við bara munum ekki hvað heitir en hún skoðaði mig og sá að ég var komin með 4 í útvíkkun og leghálsinn vel þynntur þannig að ekki þurfti að fara heim aftur. Mér leið mjög vel með það, var ekki alveg að til í að þurfa að sitja aftur í bílnum. Ljósmóðirin vísaði okkur þá inn á stórt herbergi með stóru baði en mig langaði svo að reyna að eiga í baðinu ef það væri hægt. Á vaktaskiptunum kl 8 kom ljósmóðurnemi sem heitir Hrafnhildur (Hrabbý) og var með okkur alla vaktina og einnig leit Rósa deildarstjóri reglulega inn til okkar (hún er frænka Gauju ömmu Danna og Emils). Það sem var að plaga mig mest voru verkir eða óþægindi í bakinu og fékk ég nálar við því sem mér fannst svínvirka. Ég sat smá stund í lazyboy stólnum og reyndi að slaka vel á þar en fljótlega vildi ég bara fara í baðið. Ég vildi samt ekki fara of snemma ef ég skyldi fá leið á því að vera þar, en ég náði alveg dásamlegri slökun þar. Ég tók samt aðeins pásur frá vatninu og var þá aðallega á klósettinu, með fullt af púðum í kringum mig eða í rúminu hjá Gunnari. Gunnar og Hrabbý voru dugleg að nudda mjóbakið af og til meðan ég var í baðinu og það var mjög gott. Um kl 10 fann ég fyrir þrýstingsþörf og ótímabærum rembingi en útvíkkuninni var ekki lokið. Þessi ótímabæri rembingur var líklegast vegna þess að síðar kom í ljós að krílið okkar var skakkt í grindinni og þrýstist ekki rétt niður. Ég reyndi að rembast ekki þegar þörfin kom en það var rosalega erfitt að halda aftur af því, líkaminn bara vildi byrja að þrýsta öllu út. Ég fékk þá smá glaðloft en það var aðallega til að anda í grímuna því það hjálpaði til við að rembast ekki og það var mjög þægilegt að nota grímuna. Prófað var að setja nálar til að reyna að draga úr rembingsþörfinni en þær virkuðu lítið.

Um hádegisbilið fór hungrið að segja til sín. Mér fannst eins og ég væri að fá hungurverki og fannst ég þurfa að borða eitthvað. Ég fékk mér smá jógúrt og banana en borðaði það aðeins of hratt og kastaði því upp en kláraði síðan matinn rólega og leið aðeins betur á eftir. Þarna var útvíkkunin komin í um 8 og kollurinn kominn betur niður og alltaf þessi ótímabæri rembingur. Fylgst var með fósturhjartslættinum alltaf af og til og hann var alltaf sterkur og góður.

Um hálf þrjú var rembingsþörfin alveg að gera útaf við mig og ég varð að láta eftir honum og rembast smá en ég passaði samt að hafa lítinn kraft því ég vissi að það var ekki tímabært. Ég var samt alltaf annað slagið að „tékka“ hvort ég finndi fyrir kollinum sem ég gerði ekki þarna. Gunnar var alltaf þarna hjá mér og það var ótrúlega mikill stuðningur að hafa hann. Hrabbý var líka alveg yndisleg og mjög gott að hafa þau þarna. Um hálf þrjú-þrjú vildi ég láta athuga aftur með útvíkkunina því rembingurinn var það mikill. Þá var bara einhver brún eftir sem þurfti að fara, því lagðist ég á vinstri hliðina til að reyna að þrýsta á þessa brún, einnig reyndi Hrabbý að þrýsta á hana í hríðum en það gekk hægt.

Á vaktaskiptunum kom ljósmóðir sem heitir Jóhanna, hún var líka alveg yndisleg og góð. Kl 16:15 var þessi brún loksins búin að gefa sig og útvíkkunin búin og því mátti ég byrja að rembast fyrir alvöru, ég var mjög ánægð með það. Ég remdist mikið standandi, á klósettinu eða á hækjum mér. Ég reyndi að rembast hálfsitjandi með Gunnar fyrir aftan mig en kraftur hríðanna minnkaði alltaf þá um leið og ég lagðist eitthvað útaf. Því var mjög hægur framgangur og kl 17 var kallað á lækni og fengið leyfi til að setja upp dripp og ég sett í mónitor til að fylgjast meira með krílinu okkar. Mér fannst þægilegt að hafa mónitorböndin utan um kúluna. Höfuðið á krílinu okkar var komið neðar og ég gat fundið aðeins í kollinn, en hann þrýstist niður í rembingunum en fór alltaf upp aftur. Hríðarnar hertust aðeins við drippið en ekki nóg og mónitorinn sýndi að krílið okkar var ekki alveg að þola þetta allt. Þá var kallaður til sérfræðingur sem ákvað að við færum inn á fæðingarganginn og þá yrði reynt að tosa smá í með kíwí-sogklukku. Það var náð í burðabörur(rúm) til að flytja mig yfir á fæðingarganginn en ég tók það ekki í mál að leggjast í einhverjar börur eins og sjúklingur og ákvað að rölta þetta bara, tók einn rembing fyrir rölt og einn þegar ég var komin yfir. Kíwíið var sett up og reynt að tosa með tveim rembingum en krílið haggaðist ekki og var orðinn frekar slappt. Því var ekkert annað í stöðunni en að kalla út skurðstofuliðið og bruna beint á skurðstofuna og gera bráðakeisara.

Kl 18:14 kom í heiminn þessi líka fallegi drengur.

Gunnar beið frammi á meðan en stuttu eftir að ég fór inn á skurðstofuna var Gunnari tilkynnt að lítill drengur væri fæddur og þeir fóru saman á vökudeildina, ásamt barnalækni og ljósmóður. Ég varð eftir á skurðstofunni þar sem verið var að sauma. Það vildi svo óheppilega til að erfiðlega gekk að “intubera” í svæfingunni og ég kastaði upp og magainnihald fór ofan í lungun. Því þurti að kalla til lungnalækni og berkjuspegla og hreinsa upp úr lungunum og síðan var tekin röntgenmynd. Þetta var allt gert á skurðstofunni meðan ég svaf. Ákveðið var að ég yrði til öryggis á gjörgæslunni um nóttina, því svona ásvelging getur verið mjög hættuleg, og þar var ég vakin og það fyrsta sem ég sá var Gunnar að labba til mín og segja mér að við hefðum eignast fallegan og svo duglegan dreng. Gréta mágkona kom síðan í heimsókn til okkar á gjörgæsluna, hún fékk sérstakt leyfi þar sem hún er fyrrverandi starfsmaður þar. Hún og Gunnar fóru síðan á vökudeildina og á meðan voru einhverjir læknar að tala við mig og segja mér hvað hefði gengið á á skurðstofunni. Um kvöldið fór Gunnar svo örmagna heim en ég varð eftir á gjörgæslunni og litli keisarinn á vökudeildinni. Hanna og Dagný fengu síðan leyfi til að kíkja á mig rétt um miðnættið því Dagný var á leiðinni aftur norður og mig langaði að sjá fólkið mitt.

Um morguninn var ég síðan flutt yfir á sængurkvennagang og fékk þar einbýli. Ég heyrði í Gunnari um eldsnemma um morguninn og þá var hann lítið búinn að sofa af áhyggjum en leið betur eftir að hafa heyrt í mér og náði þá að sofan aðeins og kom síðan til mín á sængurkvennaganginn. Vegna svínaflensufaraldurs þá voru engar heimsóknir leyfðar þangað nema frá mökum þannig að allir biðu spenntir heima eftir heimferðinni okkar. Þar sem lokað er fyrir heimsóknir á vökudeildina milli kl 9 og 12 (líka fyrir foreldra) þá sá ég ekki drenginn minn fyrr en eftir hádegið daginn eftir að hann fæddist, tæpum sólarhring seinna. En ég vissi að hann væri í góðum höndum því Andrea var mætt á morgunvaktina og var með yfirumsjón með honum þrátt fyrir að vera ekki “hjúkkan” hans, bara tilvonandi tengdamamma. Um kvöldið á gjörgæslunni kom hjúkrunarfræðingur af sængurkvennadeildinni með mjaltarvél svo ég gæti byrjað að örva mjólkurframleiðsluna. Keisarinn okkar fékk samt þurrmjólk fyrstu dagana meðan ég var að ná upp minni mjólkurframleiðslu og svo þurfti hann að koma reglu á söltin svo við gætum útskrifast heim. Hann dafnaði vel þessa daga á vökudeildinni og við fengum alveg frábæra umönnun þar og á föstudeginum var síðan hin langþráð útskrift hjá okkur báðum. Söltin hans komin í lag og ég hætt á innúðalyfinu og sýklalyfjum í æð. Helga amma var komin í borgina til að vera hjá okkur og þurfti að bíða frá miðvikudegi til föstudags til að hitta okkur en hún var í góðu yfirlæti hjá Hönnu systir á meðan.

Fyrstu dagarnir voru alveg dásamlegir í alla staði. Mamma hugsaði um okkur foreldrana á meðan við hugsuðum um drenginn okkar, þetta var alveg ómetanlegt. Við fengum fullt af heimsóknum frá fjölskyldu og vinum og áttum góða daga saman. Brjóstagjöfin gekk vel og keisarinn okkar var vær og góður.